HELLMANN WŁODZIMIERZ FELIKS

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WŁODZIMIERZ FELIKS HELLMANN (20 VI 1911 Zakopane – 27 X 1987 Gdańsk), inżynier elektryk, naukowiec, specjalista w zakresie elektroenergetyki, elektrowni. Syn Włodzimierza (9 XII 1880 Warszawa – 23 IX 1964 Warszawa), pułkownika Wojska Polskiego, żołnierza II Brygady Legionów, oficera wojny polsko-bolszewickiej, i Zenobii z domu Dąbrowskiej (1880 – 14 X 1965 Warszawa). W 1929 roku absolwent Gimnazjum Humanistycznego im. Stanisława Staszica w Warszawie. W latach 1922–1935 działał w Związku Harcerstwa Polskiego, był drużynowym 16. Drużyny im. Zawiszy Czarnego. W 1935 roku ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej jako inżynier elektryk. W 1935 roku odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1936–1938 pracował w firmie English Electric przy elektryfikacji warszawskiego węzła kolejowego, 1938–1939 w Biurze Projektów Śląskich Zakładów Elektrycznych „Ślązel” w Katowicach przy projektowaniu stacji transformatorowych 150 kV na linii PKP Górny Śląsk – Warszawa.

31 VIII 1939 roku został zmobilizowany do 46. Dywizji Artylerii w Modlinie. Po jej kapitulacji przebywał w niewoli, z której uciekł. Od 1 XII 1939 do 30 VII 1944 pracował jako inżynier ruchu w Elektrowni Okręgowej Maurycego Potockiego w Jabłonnie. Od 1942 roku żołnierz Armii Krajowej (pseudonim Bill). Walczył w powstaniu warszawskim, został ranny. Awansowano go do stopnia porucznika. Po upadku powstania przedostał się do Zakopanego, gdzie kierował elektrownią wodną na Olczy.

W latach 1945–1953 pracował w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Pomorskiego w Bydgoszczy, w którym kierował odbudową zniszczonych obiektów energetycznych i budową nowych obiektów w północnej Polsce i na Kujawach. W okresie 1946–1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego, od 1 XI 1949 do listopada 1950 zastępcy dyrektora do spraw inwestycyjnych, 1951–1953 dyrektora Zakładów Energetycznych w Bydgoszczy. Od 1953 do 1954 roku był głównym inżynierem PBE Elektrobudowa podczas budowy Elektrociepłowni na Żeraniu w Warszawie.

W latach 1954–1987 pracował na Politechnice Gdańskiej (PG): od 1957 roku jako docent, od 1968 profesor nadzwyczajny, od 1982 profesor zwyczajny. W okresie 1975–1979 pełnił funkcję kierownika Zakładu Elektroenergetyki Instytutu Elektroenergetyki i Automatyki. Był jednym z twórców Podyplomowego Studium Energetyki Jądrowej na Wydziale Elektrycznym, którym kierował w latach 1982–1985. Jednocześnie od 1955 do 1972 roku pracował w Oddziale Instytutu Energetyki w Gdańsku (który zorganizował), był także kierownikiem Pracowni Automatyki oraz kierownikiem Zakładu Regulacji. To w tej placówce opracowano układy wzbudzenia i regulacji napięcia generatorów synchronicznych wielkiej mocy 120 MW i 200 MW, układy regulacji transformatorów i elektrofiltrów – wdrożone do produkcji i zastosowane w polskiej energetyce zamiast dotychczasowych urządzeń z Wielkiej Brytanii. W latach 1973–1974 pracował na stanowisku profesora Uniwersytetu w Mosulu w Iraku. Autor badań z dziedziny automatyzacji elektrowni wodnych, w wyniku których powstały regulatory mocy i układy automatycznego sterowania pracą hydrozespołów, zastosowane w kilku elektrowniach wodnych w Iraku. Od 1981 przebywał na emeryturze.

Autor i współautor publikacji z zakresu elektryki, hydrotechniki, elektroniki, między innymi podręczników: Automatyzacja elektrowni wodnych (1960), Podstawy zastosowania analogowych maszyn matematycznych (1970), Regulacja częstotliwości i napięcia w systemie elektroenergetycznym (1978). Tłumacz niemieckojęzycznej monografii Eksploatacja elektrowni jądrowych (1987).

Członek rad naukowych: w latach 1970–1977 Instytutu Energetyki w Gdańsku, 1972–1981 Instytutu Automatyki Systemów Energetycznych sp. z.o.o. we Wrocławiu, 1981–1987 Instytutu Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk, 1983–1987 Państwowej Agencji Atomistyki.

Był członkiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (PTETiS). Jeden z współtwórców oddziału gdańskiego, w latach 1982–1983 jego przewodniczący, w 1984 – wiceprzewodniczący, w 1984 zorganizował XVIII Walny Zjazd PTETiS w Gdańsku. Członek honorowy Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Komitetu Energetyki, Koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (1968–1987).

Laureat zespołowej Nagrody Państwowej: II stopnia w 1968 roku – za opracowanie i wdrożenie do produkcji nowoczesnych układów regulacji napięcia wielkich generatorów elektrycznych, i w 1972 – za opracowanie i wdrożenie nowoczesnych układów zasilania i regulacji elektrofiltrów.

Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych (1939), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973), Złotym Krzyżem Zasługi (1983).

Od 8 X 1939 roku był żonaty z Haliną z domu Ładzińską (20 I 1914 Winnica, obecnie Ukraina – 16 VI 2019 Gdańsk), magister chemii (Uniwersytet Warszawski), nauczycielką w tajnym nauczaniu w Jabłonnej pod Warszawą i w Warszawie (1 I 1940 – 30 VII 1944), później nauczycielką w Technikum Budowlanym w Gdańsku. Ojciec Andrzeja (ur. 1947), profesora, prorektora ds. naukowych Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego (2005–2008), i Hanny (ur. 1940), po mężu Swinarskiej, magister inżynier chemii. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii