GALL HALINA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Halina Gall, lata 30. XX wieku
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk

Partner redakcji

HALINA GALL, właściwie Jadwiga Halina Maria Zofia Gallowa (14 IX 1890 Warszawa – 9 V 1974 Kraków), aktorka, reżyser, pedagog, dyrektor teatru. Córka urzędnika kolejowego Józefa Kacickiego i pianistki Marii ze Zbierzchowskich. W 1914 roku ukończyła Klasę Dramatyczną przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym, od tego roku była zaangażowana w Teatrze Polskim w Warszawie. Lata I wojny światowej spędziła w Rosji, gdzie zetknęła się między innymi z Aleksandrem Zelwerowiczem, Arnoldem Szyfmanem, Mieczysławem Limanowskim i Konstantinem Stanisławskim. Od 1921 roku żona i współpracowniczka Iwo Galla. W latach 1923–1929 należała z mężem do zespołu Reduty Juliusza Osterwy (Warszawa, Wilno), gdzie była aktorką i pedagogiem. W 1931 roku przebywała w Paryżu na stypendium Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Do 1939 występowała w wielu teatrach, między innymi w Teatrze im. Żeromskiego w Warszawie, Miejskim Teatrze Kameralnym w Częstochowie i Stołecznym Teatrze Powszechnym.

Po II wojnie światowej, w 1945 roku, prowadziła zajęcia w założonym przez Iwo Galla Studiu Dramatycznym w Krakowie. Pracę kontynuowała w gdyńskim Studium oraz w Teatrze Wybrzeże, gdzie w latach 1946–1949 była aktorką i reżyserem. Jej artystyczne emploi stanowiły charakterystyczne role wielkiego repertuaru romantycznego, w których poszukiwała prawdy psychologicznej. W Teatrze Wybrzeże zagrała w spektaklach reżyserowanych przez Galla: Maryńcię, żonę Henryczka Powszeskiego, w komedii Adama Grzymały-Siedleckiego Ludzie są ludźmi (premiera 14 III 1947) oraz Panią Jowialską w Panu Jowialskim Aleksandra Fredry (30 XI 1948). Z kolei w reżyserowanym przez siebie Domu kobiet Zofii Nałkowskiej zagrała popisową rolę Babki – Celiny Bełskiej (12 V 1948).

Reżyserowała sztuki psychologiczne i kameralne: Ocalenie Jakuba Jerzego Zawieyskiego (19 II 1948), gdzie zagrała główną rolę kobiecą, Joannę, oraz Znak Kazimierza Barnasia (16 VII 1948), Strzały na ulicy Długiej Anny Świrszczyńskiej (1 X 1948), Tu mówi Tajmyr Aleksandra Galina i Konstantego Isajewa (15 II 1949). Wraz z Natalią Gołębską opracowywała i reżyserowała programy oraz poranki poetyckie, między innymi Mickiewiczowskie ballady (6 X 1946), Ja kocham cały naród (28 V 1949) czy Przeplataj słowem serca ludzi (29 VI 1949). Wyreżyserowała także spektakl o życiu Juliusza Słowackiego zatytułowany Genewa, Paquis 10 Marii Morozowicz-Szczepkowskiej (15 X 1947), który był wprowadzeniem i przygotowaniem widza do Balladyny w reżyserii Iwo Galla (27 X 1947).

W 1949 roku wraz z mężem i częścią zespołu wyjechała do Łodzi. Od 1953 ponownie związała się z Krakowem – była aktorką Teatru Starego (1953–1964) i profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (1953–1968). Występowała w Teatrze Polskiego Radia. Grała w filmach, między innymi jako prezesowa Zasławska w Lalce w reżyserii Wojciecha Hasa (1968) czy matka Rozenkranca w Trzeciej części nocy w reżyserii Andrzeja Żuławskiego (1971).

Współtworzyła z mężem artystyczny kształt Teatru Wybrzeże. Za rok 1948 otrzymała nagrodą teatralną. Została odznaczona między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1957) oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964). Malwina Szczepkowska, która uważała, że Halina Gallowa miała wielki i ważny udział w poczynaniach artystycznych Iwo Galla, postulowała, by studio i teatr Galla nazwać studiem i teatrem Gallów. HD

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii