GÓRSKI MARIAN MARCIN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Marian Górski

MARIAN MARCIN GÓRSKI (31 X 1910 Dolsk, woj. wielkopolskie – 31 III 1982 Gdańsk), lekarz ze specjalizacją I i II stopnia z chorób wewnętrznych i gastroenterologii, biochemik, rektor Akademii Medycznej w Gdańsku (AMG). Syn krawca Ignacego i Heleny z domu Kowalskiej, starszy brat Mieczysława, Stanisława i Tadeusza. Ukończył szkołę powszechną w Dolsku, w 1929 zdał egzamin dojrzałości w gimnazjum w Gostyniu i podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego (UP). Jako student trzeciego roku od 1932 pracował w charakterze wolontariusza w Zakładzie Chemii Fizjologicznej UP oraz w II Klinice Chorób Wewnętrznych UP. W 1935 ukończył studia i został starszym asystentem w II Klinice Chorób Wewnętrznych UP. Jeszcze w tym samym roku wyjechał na stypendium naukowe na Uniwersytet Paryski, w 1937 przebywał na szkoleniu ze spektrofotometrii w Jenie. Od 1937 doktor medycyny.

W początkach okupacji niemieckiej pracował jako lekarz we wsi Ropa w okolicach Gorlic. W 1940 próbował dotrzeć do Wojska Polskiego, w chwili przekraczania granic Generalnej Guberni został zatrzymany przez Gestapo. Został osadzony w więzieniu w Sanoku, gdzie spędził pięć miesięcy. W latach 1943–1944 był ordynatorem Oddziału Wewnętrznego i Zakaźnego Szpitala w Krośnie, w 1944–1945 pełnił funkcję ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala w Gorlicach. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Poznania i podjął pracę w II Klinice Chorób Wewnętrznych UP na stanowisku starszego asystenta, a następnie adiunkta. W 1945, na podstawie rozprawy habilitacyjnej, nadano mu tytuł docenta (odpowiednik doktora habilitowanego) patologii szczegółowej i terapii chorób wewnętrznych. W tym samym roku został kierownikiem I Kliniki Chorób Wewnętrznych Szpitala im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

Od 1948 w Gdańsku, podjął pracę w I Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Lekarskiej na stanowisku kierownika I Kliniki i zastępcy profesora. W latach 1948–1954 pełnił funkcję konsultanta do spraw chorób wewnętrznych w obrębie województwa bydgoskiego. Od 1949 profesor nadzwyczajny (tytularny). W 1951 zorganizował w Gdańsku ogólnopolski Zjazd Internistów. W latach 1951–1953 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Klinicystów AMG. W latach 1953–1956 był dziekanem Wydziału Lekarskiego AMG. Od 1955 do 1959 pełnił funkcję wojewódzkiego konsultanta do spraw chorób wewnętrznych, konsultanta Szpitala Polskich Kolei Państwowych oraz Marynarki Wojennej w Gdańsku. Od 1958 profesor zwyczajny. W 1959 zorganizował Krajową Konferencję Sekcji Gastroenterologicznej Towarzystwa Internistów Polskich. W latach 1959–1965 był prorektorem do spraw klinicznych AMG, a w 1965–1968 – prorektorem do spraw nauki. W latach 1968–1972 rektor tej uczelni.

W 1972 po raz drugi zorganizował Krajową Konferencję Sekcji Gastroenterologicznej Towarzystwa Internistów Polskich. W tym samym roku otrzymał tytuł Gdańszczanina Roku oraz został wybrany na posła niezależnego ziemi gdańskiej do sejmu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej VI kadencji. Zasiadał w komisjach pracy i spraw socjalnych oraz zdrowia i kultury fizycznej. W 1980 zorganizował Posiedzenie Naukowe Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego. Kierownikiem I Kliniki był do 1981 i później po przekształceniu jej w Klinikę Gastroenterologii Akademii Medycznej w Gdańsku.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, członkiem i przewodniczącym Komisji Krwiodawstwa, członkiem Oddziału Wojewódzkiego Polskiego Czerwonego Krzyża w Gdańsku, członkiem i przewodniczącym Komisji Terapii Kontrolowanej Polskiej Akademii Nauk, członkiem Komitetu Medycyny Doświadczalnej Wydziału VI Polskiej Akademii Nauk oraz Komisji Alergologicznej, Komisji Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, członkiem i przewodniczącym Sekcji Badań Chorób Wątroby przy Komisji Internistycznej Rady Naukowej Ministerstwa Zdrowia, członkiem Rady Naukowo-Medycznej w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich, członkiem i współzałożycielem Sekcji Gastroenterologicznej Towarzystwa Internistów Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego, członkiem Komisji Medycyny Doświadczalnej, Komisji Biochemii Klinicznej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauki, członkiem Towarzystwa Biochemicznego w Warszawie. Należał do Międzynarodowego Towarzystwa Internistów. Był członkiem korespondencyjnym Niemieckiego Towarzystwa Alergologicznego. Pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Pracowników Medycznych do Okresowej Służby Wojskowej. Będąc na emeryturze, nadal konsultował pacjentów w Przychodni Specjalistycznej oraz Klinice Chorób Wewnętrznych w Gdańsku. Był promotorem 26 prac doktorskich i opiekunem ośmiu przewodów habilitacyjnych.

Autor i współautor licznych prac i publikacji badawczo-naukowych oraz współautor rozdziałów w podręcznikach dla studentów medycyny. Do ważniejszych publikacji można zaliczyć: Etiologia i epidemiologia choroby Botkina („Pediatria Polska” 1956), Badania gospodarki wodno-mineralnej w marskości wątroby („Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej” 1958), Śpiączka wątrobowa („Polskie Archiwum Medycyny Wewnętrznej” 1962), Przewlekłe aktywne zapalenie wątroby w świetle badań klinicznych i biochemicznych („Annales Academiae Medicae Gedanensis” 1975).

Wśród licznych absorbujących go zagadnień medycznych, z bardzo wielu dziedzin, były: wirusowe zapalenie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, choroba Botkina, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, przemiany aminokwasów aromatycznych i amoniaku w chorobach wątroby, porfiria, astma oskrzelowa, choroby jelit i kolagenoz, zaciskające zapalenie osierdzia, wady zastawek. Jako jeden z pierwszych w Polsce przeprowadzał zabiegi endoskopowe. Jako pierwszy w kraju przeprowadził biopsję wątroby igłą Vim-Sylvermana. Stworzył czołową grupę alergologów polskich, która przeprowadzała jedne z pierwszych badań nad dychawicą oskrzelową. Jego badania przyczyniły się do uznania zapalenia wątroby za chorobę zakaźną, wymagającą monitoringu i hospitalizacji. Ponadto prowadził badania toksykologiczne oraz wiele czasu poświęcił medycynie pracy.

Został odznaczony i wyróżniony: tytułem doktora honoris causa Akademii Medycznej w Gdańsku i Akademii Medycznej w Białymstoku, honorowym członkostwem Polskiego Towarzystwa Internistów Polskich, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Sztandaru Pracy I Klasy, Medalem 10-lecia Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, Medalem 30-lecia Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Polskiej Akademii Nauk im. Mikołaja Kopernika, Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego, odznaką honorową „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”, złotymi odznakami I i II klasy Polskiego Czerwonego Krzyża, Nagrodą Naukową Wojewódzkiej Rady Naukowej w Gdańsku oraz odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”.

Żonaty z Barbarą z domu Rybicką, historykiem sztuki. Ojciec córek: Marii (po mężu Górska-Dubownik), lekarza gastroenterologa, i Jadwigi, lekarza. Wraz z rodziną mieszkał na terenie szpitala. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku. ZM SeKo PP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii