FIEBIG JÓZEF ADOLF

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

ADOLF JÓZEF FIEBIG (14 III 1909 Strzelno – 20 V 1993 Gdańsk), farmaceuta, dydaktyk.Syn Bernarda Fiebiga, rzeźnika, i Jadwigi, z domu Ruoss, gospodyni domowej. Brat: Marii, Janiny, Władysława i Augustyna. We wczesnych latach dzieciństwa został osierocony przez matkę i oddany na wychowanie do stryja Klemensa Fiebiga, właściciela apteki w Żerkowie koło Jarocina. W 1923 rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum w Chodzieży. Ukończył je w 1928 zdanym egzaminem dojrzałości. Po maturze odbył służbę wojskową w latach 1928–1930, którą zakończył w randze podoficera w IV Pułku Artylerii Lekkiej we Włodzimierzu Wołyńskim. Uzyskał stopień podporucznika rezerwy z przydziałem do Zapasowej Kadry Sanitarnej w Toruniu. W 1930 rozpoczął studia chemiczne na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego. W październiku 1931, po ukończeniu pierwszego roku studiów, zmienił zdanie co do kierunku wykształcenia i przeniósł się na Oddział Farmaceutyczny w tej samej uczelni. W 1935 ukończył studia i otrzymał dyplom magistra farmacji. W grudniu 1935 rozpoczął pracę w charakterze stażysty w aptece stryja w Żerkowie. Po ukończeniu stażu przeniósł się do Gdyni, gdzie w latach 1936–1938 pracował w aptece „Pod Gryfem”. Od kwietnia 1938 zatrudniony w aptece Zielonej w Wejherowie. W 1939 powołany do służby wojskowej w Kadrze Zapasowej VIII Szpitala Okręgowego. Ze względu na niepowstanie szpitala w miejscu docelowym został przeniesiony do I Okręgowego Szpitala Wojskowego w Warszawie. Pełnił tam funkcję oficera sanitarnego. W szpitalu tym był świadkiem oblężenia i kapitulacji Warszawy 29 IX 1939. Trzy dni później został umieszczony w przejściowym obozie jenieckim w Łodzi. W styczniu 1940 został zwolniony z obozu i powrócił do Żerkowa. Pracował w aptekach w Rozwadowie i Dukli. Po II wojnie światowej – od 1945 prowadził już własną aptekę w Żerkowie. Dwa lata później zatrudnił w swojej aptece studentkę farmacji Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Poznańskiego, Janinę Peszkowską, z którą w 1949 zawarł związek małżeński.

W 1946 rozpoczął pracę w Katedrze Farmacji Stosowanej w Oddziale Farmaceutycznym nowo powstałej Katedry Farmacji Stosowanej w Akademii Lekarskiej w Gdańsku, którą zakończył w 1979. W tym czasie, w 1970, katedra zmieniła nazwę na Zakład Farmacji Stosowanej Instytutu Technologii i Analizy Leku Akademii Medycznej w Gdańsku (AMG). W 1949, na podstawie rozprawy noszącej tytuł Zagadnienie dyfuzji i czasu w metodzie przygotowania nalewek sposobem wytrawiania, otrzymał stopień doktora nauk farmaceutycznych na Uniwersytecie Poznańskim. Z żoną przez wiele lat żył w rozłące, gdyż kierowała ona rodzinną apteką w Żerkowie. Dopiero pod koniec lat 60. XX wieku razem zamieszkali w Gdańsku.

Od 1950 prowadził wykłady i ćwiczenia dla studentów AMG z farmacji stosowanej. W 1951 otrzymał stanowisko zastępcy profesora, a w 1952 – docenta. W latach 1954–1955 był prodziekanem Wydziału Farmaceutycznego AMG, a od 1954 zastępcą przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej na tej uczelni. Nie mógł się jednak habilitować w swojej uczelni, ze względu na brak uprawnień w tym zakresie AMG (uczelnia otrzymała je w 1967). Pracę habilitacyjną, noszącą tytuł Polarograficzne badanie właściwości powierzchniowych galenowych przetworów z surowców roślinnych, przedłożył więc w Akademii Medycznej w Łodzi i tam otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk farmaceutycznych w 1965. W latach 1955–1956 i 1959–1962 był prezesem Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego.

W 1965 został mianowany docentem z zakresu farmacji stosowanej. W 1965 otrzymał stanowisko docenta etatowego w Katedrze Farmacji Stosowanej Akademii Medycznej w Gdańsku. Od 1966 był kierownikiem naukowym kursów Studium Dokształcania Lekarskiego dla pracowników aptek otwartych i szpitalnych z województwa gdańskiego, koszalińskiego i bydgoskiego. Był również specjalistą wojewódzkim do spraw farmacji w Gdańsku i Słupsku, a od 1967 zastępcą opiekuna IV i V roku Wydziału Farmaceutycznego na uczelni, w której był zatrudniony. Od 1971 pełnił też rolę członka Senackiej Komisji Dyscyplinarnej dla studentów. W latach 1971–1979 zastępca dyrektora Instytutu Technologii i Analizy Leku Akademii Medycznej w Gdańsku. W 1973 nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1975–1977 zastępca przewodniczącego, a w latach 1972–1977 członek Komisji do Spraw Szkolenia Podyplomowego. W latach 1975–1989 członek Kolegium Redakcji „Farmacji Polskiej”. Był też członkiem q Gdańskiego Towarzystwa Naukowego.

W pierwszych latach badań absorbowały go przede wszystkim zagadnienia farmakopealnej preparatyki galenowej. Zajmował się badaniami stałych i płynnych postaci leków. Interesował się metodami aseptycznego sporządzania leków, kontrolą bakteriologiczną produktów leczniczych wytwarzanych w przemyśle farmaceutycznym, wykorzystaniem filtrów membranowych w praktyce aptecznej. Opatentował sposób zabezpieczania podłoży maściowych przed utlenianiem, jak również sposób wytwarzania maści z sulfatiazolem srebrowym wykorzystywanej w oparzeniach. Był autorem licznych prac naukowych, przede wszystkim publikacji doświadczalnych i skryptów naukowych, takich jak: Wybrane zagadnienia z biofarmacji (Gdańsk 1980); Technologia stałych postaci leków (Gdańsk 1985). W 1987, będąc już na emeryturze, współtworzył podręcznik akademicki Farmacja stosowana (ostatnie wydanie: Warszawa 2002).

Był promotorem jedenastu doktoratów i opiekunem dwóch habilitacji. Otrzymał liczne wyróżnienia, medale i nagrody, między innymi: Nagrodę I i II stopnia Odznakę Honorową za zasługi dla Miasta Gdańska (1967), Nagrodę I i II stopnia rektora Akademii Medycznej w Gdańsku (1954–1970), Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (1967), Złoty Krzyż Zasługi (1968), Dydaktyczną Nagrodę Rektora II i III stopnia (1971–1978), Krzyż Kawalerii Orderu Odrodzenia Polski (1973), Odznakę Honorową „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” (1975), Medal Zasłużonemu Akademii Medycznej w Gdańsku (1975), Medal Pamiątkowy z okazji 30-lecia Akademii Medycznej w Gdańsku (1975), Medal 40-lecia Akademii Medycznej w Gdańsku (1985), Tytuł Honorowy Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (1978), Medal 40-lecia Polski Ludowej (1985).

Miał dwóch synów: Andrzeja, absolwenta Wydziału Lekarskiego AMG, oraz Sławomira, absolwenta Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej. Poza językiem polskim, biegle posługiwał się językami niemieckim i francuskim. W dniu 30 IX 1979 przeszedł na emeryturę. Pochowany 26 V 1993 na gdańskim cmentarzu Srebrzysko ( Cmentarze we Wrzeszczu. Srebrzysko). SeKoPP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii