ELLERHOLTZ EMMANUEL

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Emmanuel Ellerholtz, ojciec, solniczki, srebro, częściowo złocone, 1760-1761
Emmanuel Benijamin Ellerholtz, syn, łyżeczka, srebro

EMMANUEL JACOB ELLERHOLTZ (12 XII 1760 Gdańsk – 27 VIII 1807 Gdańsk), jubiler. Syn złotnika Emmanuela Ellerholtza (30 VIII 1725 –1 XII 1800). Od 1781 roku czeladnik, w 1790 uzyskał dyplom mistrzowski pod kierunkiem mistrza Johanna Adama Langego (30 VIII 1712 Gdańsk – 22 II 1799). 14 X 1790 uzyskał obywatelstwo Gdańska. W 1806 kompan (podstarszy), w 1807 roku starszy cechu złotników w Gdańsku (zob. złotnictwo). Mieszkał i prowadził warsztat przy Goldschmiedegasse 1074 (ul. Złotników 3).

Specjalizował się w wyrobach ze srebra, sygnował je znakiem „EIE”. Srebrna łyżeczka z jego sygnaturą znajduje się w zbiorach Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Pochowany na cmentarzu kościoła Bożego Ciała przy obecnej ul. 3 Maja. W 1808 roku spadkobiercy byli właścicielami domów przy Goldschmiedegasse (późniejsze nr 3 i 9) i Breitgasse 1064 (ul. Szeroka 27).

Złotnikami byli także jego synowie Emmanuel Benjamin Ellerholtz (zapisany na naukę zawodu w 1798) i Carl Ferdinand (1804). Rozpoczętej u ojca nauki jednak nie ukończyli, podobnie jak Carl Gottfried Sachs (zapisany w 1791). Dyplom uzyskał jedynie Johann David Sauer (zapisany w 1805). Czeladnikami byli Johann Jacob Koch, Christian Gottlieb Schubert i Carl Stumpf. MrGl

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii