CZARNECKI STEFAN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

STEFAN CZARNECKI (13 IV 1912 Toruń – 10 V 1975 Kopenhaga), specjalista w zakresie budowy okrętów, dyrektor Stoczni nr 3 (zob. Stocznia Północna, Stocznie po 1945 roku. Zjednoczenie Stoczni Polskich), Stoczni Remontowej i Polskiego Rejestru Statków w Gdańsku. W 1929 roku absolwent Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1929–1934 studiował na Wydziale Techniki Okrętowej i Lotniczej Technische Hochschule Danzig (THD). Jako jedyny student otrzymał stypendium Komisarza Rządu Miasta Gdyni. Należał do Koła Studentów Polaków „Korab” i do Polskiej Korporacji Akademickiej „Rosevia” przy THD. W październiku 1934 roku otrzymał tytuł inżyniera budowy okrętów.

Po uzyskaniu dyplomu został wysłany przez Departament Morski Ministerstwa Przemysłu i Handlu na praktykę do Fabryki Motorów „San Andrea” w Trieście i do stoczni Cantieri Riunti dell ̓ Adriatico w Monfalcone. Od października 1938 do września 1939 roku pracował w Stoczni Gdyńskiej. W lipcu 1939 został aresztowany w Gdańsku przez Gestapo, a następnie w sierpniu tego roku wymieniony przez polskie władze na niemieckiego zakładnika.

We wrześniu 1939 roku, wysiedlony z Gdańska, wyjechał do Bydgoszczy, gdzie od lutego 1940 do 1942 roku pracował w firmie Inżynier M. Natorff – Montaż Konstrukcji Stalowych. Zagrożony aresztowaniem, wyjechał do Warszawy. Od 1943 do lipca 1944 roku pracował w zakładzie Ciepło i Woda w Warszawie, projektując jednostki pływające na Wiśle. W latach 1942–1944 był członkiem Wydziału Marynarki Wojennej „Alfa” Komendy Głównej Armii Krajowej. Po upadku powstania warszawskiego został wysiedlony do wsi koło Piotrkowa Trybunalskiego. W lutym 1945 roku Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów skierował go do pracy w oddziale firmy klasyfikacyjnej Lloyd’s Register of Shipping w Bydgoszczy.

W Gdańsku od lipca 1945 roku. Do marca 1946 roku pracował w Zjednoczeniu Stoczni Polskich jako dyrektor do spraw technicznych, od kwietnia 1946 do marca 1947 był głównym inżynierem w Stoczni nr 3 (Stoczni Północnej), a od marca 1947 do 19 VII 1952 jej dyrektorem.

W 1948 roku pełnił funkcję członka Komisji Weryfikacyjno-Egzaminacyjnej, uprawniającej do nadawania tytułu inżyniera budowy okrętów na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. Od 1 IX 1948 do 21 VIII 1949 roku był nauczycielem w Państwowej Szkole Morskiej w Gdyni, w latach 1952–1958 kierownikiem Biura Studiów w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych nr 1 i nauczycielem w Technikum Budowy Okrętów ( Conradinum).

W latach 1958–1963 pracował w gdańskiej Stoczni Remontowej, od września 1958 roku był jej dyrektorem. W 1964 roku został zatrudniony w Zjednoczeniu Morskich Stoczni Remontowych na stanowisku dyrektora do spraw technicznych i funkcję tę pełnił do 1969 roku. Od września 1969 do 1971 roku był dyrektorem Polskiego Rejestru Statków w Gdańsku. W latach 1971–1973 przewodniczył Polskiej Misji Morskiej w Kopenhadze, 1974–1975 pracował w Ambasadzie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w Kopenhadze jako attaché do spraw morskich.

Był autorem i współautorem publikacji na temat budowy i technologii okrętów, mechaniki technicznej, w tym monografii Wykresy entropowe dla powietrza i spalin (1968). W 1956 założył, a następnie redagował czasopismo „Budownictwo Okrętowe”, w latach 1959–1972 był jego redaktorem naczelnym. Należał do Rady Naukowej Instytutu Morskiego w Gdańsku i Naczelnej Organizacji Technicznej, był też członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich.

Został odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz złotą odznaką honorową „Zasłużony Pracownik Morza”. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii