BUKOWSKI BRONISŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Bronisław Bukowski

BRONISŁAW BUKOWSKI (6 X 1893 Pręgowo koło Kolbud – 11 V 1965 Gdańsk), naukowiec. Ukończył Gimnazjum Klasyczne w Pelplinie, w roku 1913 zdał maturę w Wejherowie, rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Technische Hochschule Danzig (THD), przerwane I wojną światową i pobytem na froncie w armii niemieckiej. Od 17 VI 1919 w Wojsku Polskim, w I Batalionie Kolejowym Wielkopolski, 23 czerwca awansowy na porucznika (ze starszeństwem od 1 XII 1916), walczył w wojnie z Rosją. Od grudnia 1920 ponownie na THD, studia ukończył w 1922, w trakcie ich trwania 1921–1922 prezes Bratniej Pomocy, prowadził w Gdańsku chór Lutnia. W latach 1922–1930 pracował w prywatnych przedsiębiorstwach w Polsce, od roku 1930 na Politechnice w Warszawie, od 1936 doktor. Mając obywatelstwo gdańskie, w roku 1935 specjalnie przybył do Gdańska, aby w wyborach do Volkstagu oddać głos na polskich kandydatów. Podczas II wojny światowej nauczał na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, uzyskał habilitację (praca habilitacyjna wydana w 1948). W kwietniu 1945 wchodził w skład grupy operacyjnej, sporządził kosztorys odbudowy Politechniki Gdańskiej (PG). Do listopada 1945 kierownik Wydziału Budowlanego Gdańskiej Dyrekcji Odbudowy. Zorganizował Katedrę Budownictwa Żelbetowego PG i nią kierował, od 1946 profesor. W latach 1945–1949 prezes Oddziału Morskiego Stowarzyszenia Inżynierów Budowlanych, zasiadał w Wojewódzkiej Komisji Weryfikacyjnej ( weryfikacja narodowościowa po II wojnie światowej w latach 1945–1947). Autor prac z dziedziny technologii betonu (m.in. twórca szybkościowej metody badania betonu), wytrzymałości i teorii konstrukcji żelbetowych (teoria rys, statyka żelbetowych konstrukcji, akustyka budowlana). Autor m.in. czterotomowej monografii Technologia betonów i zapraw (1939–1947).

Brał udział w odbudowie Gdańska, m.in. uratował od zawalenia po wojennych zniszczeniach kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (zabezpieczenie filarów) oraz wieżę kościoła św. Jana. Po roku 1945 zaangażowany w sprawę ochrony i praw ludności autochtonicznej w Gdańsku, także Kaszub, Warmii i Mazur. Działacz Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich od chwili jego powołania w 1957 roku.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 500-lecia Gdańska (1961), odznaką „Za zasługi dla Gdańska” (1961), Złotą Odznaką Związku Inżynierów i Techników (1961). W 1961 roku otrzymał Nagrodę Naukową Miasta Gdańska w dziedzinie techniki. 17–18 XI 1961 w PG odbyła się specjalna sesja naukowa poświęcona jego 30-leciu pracy naukowej.

Pochowany w Pręgowie. Patron jednej z ulic Gdańska (VII Dwór). MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii