BUDYNEK ZACHODNIOPRUSKIEGO ZAKŁADU UBEZPIECZENIOWEGO

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Budynek Zachodniopruskiego Zakładu Ubezpieczeniowego na ulotce reklamowej

BUDYNEK ZACHODNIOPRUSKIEGO ZAKŁADU UBEZPIECZENIOWEGO (Die Westpreußische Versicherungsanstalt), u zbiegu Dominikswall (ul. Wały Jagiellońskie) i Silberhütte ( ul. Hucisko), w miejscu obecnego przejścia dla pieszych na jezdni w kierunku Oruni, zbudowany według projektu Adolpha Bielefeldta (współpraca inż. R. Knerlich i arch. G. Albetzke). Projekt konstrukcyjny wykonał prof. Richard Kohnke, prace budowlane, prowadzone przez firmę Johanna Heinricha Prochnowa, trwały od kwietnia do sierpnia 1929 roku, wnętrza wykończono w styczniu 1930, obiekt oddano do użytku 8 IV 1930.

Gmach został wzniesiony na planie zbliżonym do prostokąta, dostosowanym do kształtu działki. Wewnętrzną konstrukcję tworzyło sześć betonowych filarów i ściany nośne powiązane żelbetowymi podciągami i stropami (ściany działowe zostały wykonane w lekkiej konstrukcji, więc układ wnętrz mógł być dowolnie kształtowany). Budynek miał kubiczną bryłę o ciekawie zaakcentowanych narożach i ażurowym, ekspresyjnym zwieńczeniu. Ściany zostały obłożone cegłą klinkierową o zróżnicowanej kolorystyce. Elewację parteru pokryto boniowaniem, powyżej znajdowały się tylko gładkie ściany przeprute otworami okiennymi. Ostatnia kondygnacja, cofnięta w stosunku do lica pozostałych, składała się z przeszklonych trójkątnych wykuszy. Powyżej znajdowała się ażurowa attyka powtarzająca załamania elewacji.

Na parterze znajdował się przestronny reprezentacyjny hall z dwubiegowymi schodami, prowadzącymi na poziom I kondygnacji. Większą jej część zajmowało pomieszczenie operacyjne, oświetlone od góry świetlikiem otwartym przez wszystkie kondygnacje, z sufitem wspartym na prostych filarach, pomiędzy którymi znajdowały się lady. Obok została umieszczona kartoteka i pokój kierownika. Kondygnacja II otrzymała układ galeriowy z wewnętrznym doświetleniem. Piętra I i II były podzielone na szereg pomieszczeń biurowych o funkcjonalnym układzie i rozmieszczeniu. Na III piętrze znajdowały się pomieszczenia o interesującym wystroju; ukształtowanie ścian sprawiło, że otrzymały ekspresjonistyczny charakter, zwłaszcza mała sala posiedzeń o falującej ścianie przeprutej oknami i kryształowym suficie; duża sala posiedzeń reprezentowała bardziej klasyczny sposób dekoracji. Meble zaprojektował najprawdopodobniej Adolph Bielefeldt.

Obiekt stanowił ciekawy przykład nakładania się tendencji ekspresjonistycznych i funkcjonalnych, co było szczególnie widoczne w zestawieniu zewnętrznej formy budynku z falującą III kondygnacją, zwieńczoną ażurową attyką, i znaczną częścią wnętrz o uspokojonej, klarownej architekturze. Został zniszczony w 1945 roku; nieodbudowany. WS

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii