BROSZKO MICHAŁ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Michał Broszko

MICHAŁ BROSZKO (29 II 1880 Przemyślany, dawne województwo lwowskie – 8 XI 1954 Gdańsk), hydromechanik, konstruktor, twórca teorii ruchu burzliwego cieczy rzeczywistych. Absolwent V Gimnazjum Państwowego we Lwowie z 1899, tegoż roku rozpoczął studia na Oddziale Elektrotechnicznym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, w 1901 przeniósł się na Wydział Mechaniczny Technische Universität do Monachium, tam od 1905 inżynier elektryk. W latach 1905–1907 asystent Politechniki Lwowskiej, następnie inżynier projektant w firmie Sokolnicki i Wiśniewski we Lwowie, w latach 1908–1909 pracował jako konstruktor fabryki maszyn Briegleb-Hansen & Co. w Gotha (Turyngia), 1909–1910 asystent w Technische Hochschule w Brunszwiku, 1910–1911 pierwszy konstruktor w oddziale budowy turbin wodnych fabryki Construcciones Mecanicas y Electricas w Barcelonie, skąd przeniósł się do fabryki maszyn G. Luther AG w Brunszwiku. W roku 1912 powrócił do kraju i został dyrektorem Elektrowni Miejskiej w Przemyślu. W latach 1918–1921 zajmował się projektowaniem turbin Francisa i Kaplana, po czym został nauczycielem w Państwowej Szkole Budowy Maszyn w Grudziądzu, w której dwa lata uczył mechaniki. W 1922 profesor tytularny i kierownik Katedry Części Maszyn na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, od roku 1930 profesor zwyczajny. Od 1923 członek korespondent Akademii Nauk Technicznych, od 1932 rzeczywisty, od 1930 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Umiejętności. W pracy naukowej koncentrował się na hydromechanice, budowie turbin wodnych, wytrzymałości materiałów na ściskanie i wyginanie. W roku 1913 opublikował pierwszą pracę naukową poświęconą wyznaczaniu linii prądowych przy przepływie cieczy doskonałej przez kanały zakrzywione. Opracował m.in. teorię wyboczenia prętów ściskanych osiowo, która okazała się słuszna dla wszystkich materiałów konstrukcyjnych, niezależnie od stałej materiałowej. Po wybuchu II wojny światowej nauczał konspiracyjnie, w powstaniu warszawskim utracił rękopisy swoich prac. Po zakończeniu wojny objął stanowisko profesora zwyczajnego Politechniki Śląskiej z siedzibą w Krakowie. Od 1 X 1945, na prośbę rektora Politechniki Gdańskiej (PG) prof. Stanisława Łukasiewicza, przeniósł się do Gdańska i został kierownikiem Katedry Hydromechaniki i Budowy Turbin Wodnych na Wydziale Mechanicznym oraz profesorem zwyczajnym PG. Wykładał także na Wydziale Budowy Okrętów. Na uczelni zaprojektował turbinowe stanowisko badawcze, dzięki temu po uruchomieniu laboratorium hydromechaniki i turbin wodnych od roku 1950 rozpoczął się napływ zamówień przemysłowych na badania – było to pierwsze w kraju tego typu laboratorium. Zaproponował zastosowanie jako czynnika roboczego powietrza, badał zjawiska kawitacji i erozji kawitacyjnej, w końcu 1952 roku zaczął prace nad metodą projektowania wirników turbin śmigłowych. Po utworzeniu w roku 1952 Polskiej Akademii Nauk powołano go na członka tytularnego, w tym samym roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. JMY

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii