BOROWSKI BOHDAN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Bogdan Borowski
Bohdan Borowski Jeździec, 1962
Bohdan Borowski, bez tytułu, 1983–1985

BOHDAN BOROWSKI (1 VIII 1923 Opoczno – 26 I 1989 Gdańsk), artysta malarz, pedagog. W latach 1939–1943 uczęszczał na kurs tajnego nauczania, pracował jako robotnik. Do wiosny 1940 współpracował w Opocznie z hubalczykiem Franciszkiem Wilkiem. Od kwietnia 1940 do kwietnia 1943 roku członek Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Od kwietnia 1943 do kwietnia 1944 osadzony w obozie pracy Baudienst Abteilung w Dębie koło Opoczna. W lipcu 1944 był uczestnikiem ataku oddziału AK na magazyny niemieckie w Opocznie. W ramach represji Gestapo aresztowało jego ojca i spaliło jego dom rodzinny. Do 17 I 1945 żołnierz 25 Pułku Piechoty AK Ziemi Piotrkowsko-Opoczyńskiej. Od stycznia 1945 roku w Łodzi, w 1947 zdał maturę w Państwowej Wyższej Szkole Przemysłu Artystycznego i rozpoczął studia w tamtejszej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. W trakcie II roku studiów przeniósł się do gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych ( Akademia Sztuk Pięknych), dyplom na Wydziale Malarstwa uzyskał w 1954. Od roku 1951 tamże asystent, od 11 VIII 1955 starszy asystent, od 1 XII 1957 adiunkt. W 1956, w efekcie choroby nowotworowej, przeszedł amputację oka. Od 1962 prowadził Pracownię Rysunku, później Rysunku i Malarstwa, od 1966 docent. W latach 1965–1966 prodziekan Wydziału Malarstwa. Od 1 X 1971 do 1981 prowadził Pracownię Rysunku i Malarstwa dla studentów Wydziału Malarstwa, Rzeźby i Grafiki oraz Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego. Od 1 X 1974 do 30 IX 1977 był kierownikiem Katedry Kształcenia Podstawowego na Wydziale Malarstwa i Rzeźby, od 1 X 1977 do 1981 kierownikiem Katedry Kształcenia Ogólnoplastycznego. Od 1981 do 1983 prowadził Pracownię Rysunku i Malarstwa dla studentów III i IV roku Wydziału Malarstwa, Rzeźby i Grafiki. Od 1983 na wcześniejszej emeryturze. Należał do generacji, która debiutując w okresie obowiązkowego realizmu i sukcesów szkoły sopockiej, usiłowała najpierw godzić założenia artystyczne z rygorami doktryny, następnie poszukiwała własnego wyrazu poprzez transformację koloryzmu (m.in. pod wpływem Piotra Potworowskiego). Jego twórczość ewoluowała od pejzaży i portretów do abstrakcyjnego malarstwa materii sugerującego organiczność, wzrastanie i destrukcję; wyrafinowana barwa skomplikowanej tkanki malarskiej wskazuje na kolorystyczny rodowód (cykle Drzewo, Stare drzewo, Drzewo i las, Piony, Ślady). Tworzył też assemblages z użyciem drewna, muszli, kości, sieci, tkanin itp. oraz projekty i realizacje plastyki monumentalnej (w Gdańsku, Opocznie, Książu, wnętrza statków). Od roku 1950 wystawiał w kraju (10 wystaw indywidualnych, m.in. w Gdańsku, Sopocie, Gdyni i Warszawie) oraz m.in. we Włoszech, Francji i Kanadzie. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985), Medalem 40-lecia PRL (1984), Złotą Odznaką Związku Polskich Artystów Plastyków (1977). Od 1957 żonaty był z Dorotą z domu Skoracką, malarką. EKA MJB

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii