BOROWCZYK STANISŁAW JÓZEF

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

STANISŁAW JÓZEF BOROWCZYK (20 II 1902 Dąbrowa Tarnowska – 21 IX 1968 Gdańsk), ksiądz rzymskokatolicki, podpułkownik Ludowego Wojska Polskiego, proboszcz Garnizonu Gdańskiego. Syn urzędnika skarbowego Władysława i Stanisławy. Uczył się w szkole powszechnej w Krzeszowicach i gimnazjum w Strzyżowie nad Wisłokiem. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1918–1919 i polsko-rosyjskiej w 1920. Nauczyciel w szkole powszechnej w Wysokiem Mazowieckiem, w latach 1921–1925 alumn Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży. Święcenia kapłańskie przyjął 21 VI 1925 w Łomży.

Wikariusz i katecheta w parafiach Tykocin (1925–1926), Zuzela (1926–1927), Zambrów (1927–1930). W Zambrowie równocześnie kapelan pomocniczy w 71. Pułku Piechoty i Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Proboszcz i katecheta w parafiach Łabno (1930–1937) i Adamowicze (1939–1940).

We wrześniu 1939 wstąpił w szeregi Związku Walki Zbrojnej Obwodu Grodno, w którym pełnił funkcję komendanta. 21 III 1940 ujęty przez NKWD, zbiegł, następnie aresztowany 5 IV 1940 przez Gestapo. Więzień obozów koncentracyjnych w Działdowie, Sachsenhausen i Dachau. Po oswobodzeniu w dniu 29 IV 1945 – kapelan w stopniu kapitana przy 1. Dywizji Zmechanizowanej gen. Maczka w okupowanych Niemczech.

Do Polski powrócił w 1948 i pracował jako duszpasterz oraz nauczyciel religii w okolicach Jeleniej Góry. 30 VI 1950 zmobilizowany ponownie do wojska, pełnił kolejno funkcje: proboszcza 10. Sudeckiej Dywizji Pancernej (1950), proboszcza Garnizonu Jelenia Góra (1950–1951), kapelana Generalnego Dziekanatu Wojska Polskiego – proboszcza Garnizonu Warszawa (1951–1955), proboszcza Garnizonu Poznań (1955–1960). Początkowo w stopniu majora, od 1958 podpułkownik.

Rozkazem ministra obrony narodowej z 23 VI 1960 wyznaczony na stanowisko proboszcza Garnizonu Gdańsk, 12 VII 1960 przejął kościół garnizonowy św. Apostołów Piotra i Pawła w Gdańsku-Wrzeszczu. Od 1961 pełnił też funkcję kapelana więziennego w Zakładzie Karnym w Sztumie. W 1962 postarał się o dokumenty dotyczące tytułu kościoła oraz indult odpustowy, których wcześniej ani w kościele, ani w kurii nie było. Od tamtej pory w sposób bardziej podniosły odprawiano uroczystości odpustowe w dniu patronów świątyni. Pomimo zwolnienia do rezerwy z dniem 29 IV 1964 na własną prośbę pozostał na stanowisku. Przekazał je swemu następcy 29 X 1965.

Należał do „księży patriotów” od początku istnienia tego ruchu, między innymi był drugim sekretarzem Głównej Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Dekorację. W późniejszym okresie sekretarz Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego Zrzeszenia Katolików Caritas oraz Wojewódzkiego Koła Księży Caritas w Gdańsku.

Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Oceniany jako mało aktywny politycznie.

Po przejściu na emeryturę pozostał na plebanii kościoła garnizonowego we Wrzeszczu. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. DG

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii