BANDURA LUDWIK

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

LUDWIK BANDURA (3 IV 1904 Berlin – 20 VIII 1984 Gdańsk), pedagog. W latach 1923–1932 pracował w szkolnictwie polskich mniejszości w Niemczech, następnie w Warszawie i Bydgoszczy. Od roku 1950 doktor filozofii (uniwersytet w Toruniu), wykładowca Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, od 1965 profesor tytularny. W latach 1954–1962 prorektor, 1962–1968 rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej (WSP), od roku 1970 prorektor Uniwersytetu Gdańskiego. W marcu 1968 zezwolił na wiec protestacyjny studentów. Uprzedzając dymisję, złożył rezygnację. Od roku 1968 dyrektor Instytutu Pedagogiki i Psychologii WSP.

Zajmował się historią myśli pedagogicznej, współczesną andragogiką, teorią kształcenia szkolnego i wiedzą o nauczycielu. Autor między innymi prac Poglądy pedagogiczne Stanisława Staszica (1956), Zagadnienie błędów uczniowskich (1963), Trudności w procesie uczenia się (1968), O procesie uczenia się (1972), Uczniowie zdolni i kierowanie ich rozwojem (1974).

Odznaczony między innymi odznaką „Za Zasługi dla Gdańska” (1974), pamiątkowym medalem założenia UG (1974). Członek PZPR. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. Jego imię otrzymało Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych przy ul. Piecewskiej 9. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii