BANDURA LUDWIK

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

LUDWIK BANDURA (3 IV 1904 Berlin – 20 VIII 1984 Gdańsk), pedagog. W latach 1923–1932 pracował w szkolnictwie polskich mniejszości w Niemczech, następnie w Warszawie i Bydgoszczy. Od roku 1950 doktor filozofii (uniwersytet w Toruniu), wykładowca Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, od 1965 profesor tytularny. W latach 1954–1962 prorektor, 1962–1968 rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej (WSP), od roku 1970 prorektor Uniwersytetu Gdańskiego. W marcu 1968 zezwolił na wiec protestacyjny studentów. Uprzedzając dymisję, złożył rezygnację. Od roku 1968 dyrektor Instytutu Pedagogiki i Psychologii WSP. Zajmował się historią myśli pedagogicznej, współczesną andragogiką, teorią kształcenia szkolnego i wiedzą o nauczycielu. Autor m.in. prac Poglądy pedagogiczne Stanisława Staszica (1956), Zagadnienie błędów uczniowskich (1963), Trudności w procesie uczenia się (1968), O procesie uczenia się (1972), Uczniowie zdolni i kierowanie ich rozwojem (1974). Jego imię otrzymało Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych przy ul. Piecewskiej 9. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii