ŻUŁAWSKA HANNA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Hanna Żuławska, 1979

HANNA (ANNA) KLEMENTYNA ŻUŁAWSKA z domu Jasińska (23 XI 1909 Warszawa – 26 XII 1988 Warszawa), malarka, pedagog, uprawiała też techniki plastyki architektonicznej oraz ceramikę artystyczną. Córka Wandy z domu Punch i rzeźbiarza Józefa Jasińskiego. W latach 1931–1934 studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych u Tadeusza Pruszkowskiego i Felicjana S. Kowarskiego (uzyskała absolutorium), w czasie pobytu w Paryżu (1935–1938) u Józefa Pankiewicza. Od W 1938 roku wyszła za mąż za Jacka Żuławskiego, od jesieni tego roku zamieszkała z w Gdyni, była nauczycielką rysunku w gimnazjum krawieckim i członkinią gdyńskiego oddziału Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków. Okupację spędziła w Warszawie, w latach 1944–1945 w domu pracy twórczej w Łańcuchowie pod Lublinem, następnie z mężem osiedlili się w Sopocie, wchodząc w skład zespołu założycielskiego uczelni artystycznej w Gdańsku ( Akademia Sztuk Pięknych). Początkowo zatrudniona jako asystent w pracowni rysunku wieczornego, w 1947 uzyskała dyplom ukończenia ASP w Warszawie w specjalności „malarstwo”. Od 1948 roku prowadziła specjalizacyjną pracownię ceramiki, w latach 1964–1971 kierowała Katedrą Ceramiki Artystycznej na Wydziale Rzeźby, 1964–1966 dziekan tego wydziału, 1971–1977 prowadziła pracownię ceramiki artystycznej na Wydziale Malarstwa i Rzeźby.

W obrazach sztalugowych bliska estetyce koloryzmu malowała głównie kwiaty i pejzaże, także nadmorskie (W porcie, 1947); w okresie socrealizmu próbowała kompozycji tematycznych (Z walk o przyczółek czerniakowski – śmierć Haliny Hertz, 1951), uczestniczyła w tworzeniu zbiorowego obrazu szkoły sopockiej Manifestacja 1-majowa 1905 roku (1951). Głównie jednak zajmowała się realizacjami w architekturze, wykonała między innymi mozaiki w podcieniach przy pl. Konstytucji oraz kamienic na Rynku Starego Miasta (z Jackiem Żuławskim, nr 2 i 21A) w Warszawie, w Gdańsku kierowała pracami ceramicznymi przy odbudowie ul. Długiej i Długiego Targu (projektowała na przykład dekoracje kamienic przy ul. Długiej 67, 68, 72, 75, 79–83, 85); wykonała też dekoracje w hollu dworca Polskich Kolei Państwowych w Gdyni, hali Torwaru w Warszawie, Domu Prasy w Kazimierzu Dolnym, szpitalu w Otwocku. W 1956 roku w ramach Zakładów Artystyczno-Naukowych gdańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych powołała grupę ceramików do współpracy z przemysłem (Zakłady Przemysłu Terenowego w Elblągu); nazwa dawnej cegielni w Kadynach, gdzie mieściła się ich pracownia, nabrała charakteru ogólnego, określając cechy ceramiki sopockiej, w tym prac artystki: unikatowość, akcentowanie walorów tworzywa, faktury i koloru, stosowanie form zoo- i antropomorficznych (Żyd, Tors, Turoń, Ptak, Syrenoptak). Od lat 60. XX wieku tworzyła też obrazy olejne i temperowe, składające się na swoisty cykl wycinków ówczesnej rzeczywistości (Neony, 1965; Przystanek na Kruczej, 1967; Autobus, 1971; Ogonek nocą, Kartki z cyklu Dzień dzisiejszy, około 1985). W latach 1969-1971 wykonała dekoracje malarskie Sali Białej i Sali Zimowej Ratusza Głównego Miasta w Gdańsku. Wyróżniona między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1973) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973). Pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. EKA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii