ŁUKASIEWICZ STANISŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Stanisław Łukasiewicz jako pracownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, 1927
Stanisław Łukasiewicz pod koniec pracy na Politechnice Gdańskiej

STANISŁAW ŁUKASIEWICZ (23 IV 1884 Pińczów, województwo kieleckie – 9 IX 1960 Warszawa), pierwszy rektor Politechniki Gdańskiej. Syn Antoniego i Jadwigi z domu Nowakowskiej (1850 – 6 I 1920), córki burmistrza Wiślicy.

. W 1902 roku absolwent Liceum Klasycznego w Kielcach. W latach 1905-1905 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej (PW). Po jej zamknięciu podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki w Dreźnie, od 1911 roku inżynier budowy maszyn. W latach 1911-1918 pracował jako konstruktor w fabryce maszyn dźwigowych i budowlanych w Warszawie. Jednocześnie od 1915 roku asystent, w 1927 zastępca profesora na PW.Jednocześnie 1919-1927 naczelnik Wydziału Szkół Technicznych Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWRiOP). Od 1927 do 1941 pracownik Politechniki Lwowskiej (PL), od 1927 profesor nadzwyczajny, od 1937 profesor zwyczajny. Na lwowskiej uczelni był w latach 1930-1931 dziekanem, 1931-1932 prodziekanem Wydziału Mechanicznego, 1927-1934 kierownikiem Katedry Maszyn Dźwigowych i Urządzeń Transportowych, 1933-1939 przewodniczącym Rady Naukowej Laboratorium Aerodynamicznym. Pasjonat lotnictwa i szybownictwa, dążył do produkcji szybowców w warsztatach PL. W latach 1939-1941 szykanowany przez NKWD (nieuznawanie kwalifikacji zawodowych, zakaz zmiany miejsca pobytu), w okresie okupacji niemieckiej 1941-1944 wykładał w szkole zawodowej, powołanej w miejsce PL. Od kwietnia do końca lipca 1944 prowadził zajęcia na tajnej PW, w 1945 następnie na kursach w Częstochowie i Politechnice Śląskiej (z siedzibą w Krakowie).

W 1945 zgłosił MWRiOP w Lublinie chęć wyjazdu do Gdańska w celu organizacji PG. 9 IX 1945 otrzymał nominację na rektora PG i przybył do Gdańska z zadaniem zabezpieczeniem przed grabieżą majątku po Technische Hochschule Danzig oraz rozpoczęcia odbudowy uczelni. Ustąpił z godności rektora 5 V 1946, w czasie trwania roku akademickiego. Zabiegał, z częściowym sukcesem, o przeniesienie do Gdańska kadry dawnej PL. W latach 1945–1959 kierownik Katedry Maszyn Dźwigowych i Przenośników PG. Od 1947 także profesorem kontraktowym w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie. Od 1953 doktor nauk technicznych.

Zajmował się problemem urządzeń przeładunkowych do towarów masowych i drobnicy w polskich portach. Autor ekspertyz dla portów i stoczni, studiów konstrukcyjnych i obliczeniowych oraz podręczników. Zainicjował na Wydziale Mechanicznym PG sekcje: maszyn rolniczych i maszyn do obróbki drewna. Autor m.in. Maszynoznawstwo, Dźwignice, Obciążenia skupione w płytach, tarczach i powłokach.

Od 1959 roku na emeryturze. Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1929), Krzyżem Oficerskim „Polonia Restituta” (1937), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959), Medalem 10-lecia PRL (1955). Żonaty był z Anną z domu Szuba. Pochowany na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii