ŁOMOWSKI MIECZYSŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Mieczysław Łomowski, 1948
Mieczysław Łomowski podczas Igrzysk Sportowych Związków Zawodowych w Warszawie, 1948
Mieczysław Łomowski (drugi z prawej) przed odlotem na Igrzyska Olimpijskie w Londynie 1948

MIECZYSŁAW ŁOMOWSKI (19 IX 1914 Wilno – 15 X 1969 Tczew), lekkoatleta, miotacz kulą, dyskiem, olimpijczyk, pseudonim Żubr (181 cm wzrostu, 94 kg wagi). Absolwent wileńskiej Państwowej Szkoły Technicznej. Karierę rozpoczął w AZS Wilno jako pływak (w 1931 był mistrzem Wilna juniorów w stylu klasycznym) i kolarz (w 1934 wygrał wyścig na 150 km Wilno–Żułów (miejsce urodzenia Józefa Piłsudskiego) –Wilno). Równocześnie od 1933 lekkoatleta Kolejowego Przysposobienia Wojskowego Ogniwo Wilno, następnie Śmigłego Wilno (1937-1939) i ponownie AZS Wilno (1939). W 1935 roku wicemistrz Wilna w pchnięciu kulą (12,42), w 1937 mistrz w pchnięciu kulą (12,80) i rzucie dyskiem (35,5) w tzw. klasie B, w 1938 mistrz w pchnięciu kulą (14,0) i wicemistrz w rzucie dyskiem (14,92, jego najlepszy wynik przez wybuchem II wojny światowej). Reprezentant Wilna w majowych meczach z Białymstokiem w 1937 (Wilno, 83:50, trzeci w pchnięciu kulą, 13,18, trzeci w rzucie dyskiem- 37,75) i w 1938 (Białystok, 83:51, wygrana w pchnięciu kulą, 13,68). Najlepsze wyniki przed wybuchem wojny w pchnięciu kulą uzyskał w eliminacjach do kadry Polski 16 V 1939 w Bydgoszczy (14,01 - wówczas czwarty wynik w kraju). W reprezentacji Polski debiutował w Warszawie, w meczu lekkoatletycznym Polska-Litwa 10-11 VI 1939 roku.

We wrześniu 1939 zmobilizowany, walczył między innymi w obronie Warszawy, zbiegł z niewoli powracając do Wilna. W 1940 roku zawodnik litewskiego Spartaka Wilno, brał udział w trójmeczu Litwa–Łotwa–Estonia, zajmując 3 miejsce w pchnięciu kulą. W 1941 ustanowił rekord Litwy w pchnięciu kulą (14,43), w maju (podczas meczu Kowno–Wilno) wygrał w rzucie dyskiem (46,14) i pchnięciu kulą (ponownie 14,43). Podczas okupacji niemieckiej uciekł z wywózki do pracy w kamieniołomach w Estonii, pracował na Wileńszczyźnie jako kierownik kopalni torfu. W lipcu 1944 roku, jako reprezentant Litwy, brał udział w mistrzostwach ZSRR w Moskwie. Nie zdążył (przeszkody komunikacyjne) na zawody seniorów, startując poza konkursem uzyskał w kuli rezultat 14,86 (lepszy niż zwycięzca mistrzostw – 13,80). Wiosną 1945 wezwany na obóz przygotowawczy dla najlepszych lekkoatletów ZSRR, ponownie startował w lipcowych mistrzostwach tego kraju w Moskwie, ustanawiając rekordy ZSRR w kuli (15.29) i w dysku (46.14). Podczas Święta Wychowania Fizycznego w sierpniu 1945 w Wilnie odniósł poważną kontuzję startując w skoku wzwyż (zerwanie ścięgna w biodrze).

W Gdańsku od października 1945, zamieszkał we Wrzeszczu, przy ul. Żołnierza Tułacza 10 (ob. ul. Kunickiego). Pracował w Biurze Odbudowy Portów (jako kierownik administracyjny), następnie w gdańskim Urzędzie Morskim, później był referentem do spraw kultury fizycznej w Związku Zawodowym Budowlani. Zawodnik Lechii (1945–1951, klubu pod nazwami BOP, Lechia, Budowlani) i Wybrzeża (1952–1958, klubu pod nazwami Gwardia i Wybrzeże), zmienił klub w efekcie reformy polskiego sportu i rozparcelowania wyczynowych sekcji klubowych między koła sportowe.

Uczestnik mistrzostw Europy w 1948 roku w Oslo (odpadł w eliminacjach) oraz Igrzysk Olimpijskich (IO) w 1948 w Londynie (chorąży polskiej ekipy), 3 sierpnia w pchnięciu kulą zajął IV miejsce (trzy pierwsze miejsca zajęli zawodnicy USA – określano go więc żartobliwie „mistrzem olimpijskim Azji, Australii, Afryki i Europy”). Za niestawiennictwo na mecz 31 VII - 1 VIII 1949 Polska-Rumunia (103:108) ukarany 2-letnią dyskwalifikacją, z cofnięciem uprawnień instruktora kultury fizycznej przy Związku Budowlanych (uznano, że jego nieobecność zadecydowała o porażce polskiego zespołu). Dyskwalifikację cofnięto w maju 1950 roku (na mocy ogólnopolskiej amnestii Głównego Komitetu Kultury Fizycznej dla sportowców).

W 1952 roku był w składzie ekipy polskiej na IO w Helsinkach (19 VII – 3 VIII 1952). Nie przystąpił do konkursu pchnięcia kulą z powodu odniesionej na treningu kontuzji ramienia. Oskarżany był przez działaczy i dziennikarzy o symulanctwo (chęć uniknięcia porażki), zwłaszcza, że już w końcu sierpnia 1952 wygrał konkurs pchnięcia kula na wrocławskich ogólnopolskich mistrzostwach Gwardii. Traktowany był jednak w Gdańsku jako olimpijczyk, biorąc po IO udział w propagujących sport imprezach.

Trzykrotny mistrz Polski w pchnięciu kulą (1947, 1948, 1949) oraz pięciokrotny w rzucie dyskiem (1947, 1948, 1949, 1951, 1953). W 1950 międzynarodowy mistrz NRD w rzucie dyskiem (45.59). Mistrz w pchnięciu kulą i rzucie dyskiem sportowego pionu Gwardii w 1956. Zwycięzca w pchnięciu kulą II Międzynarodowego Memoriału im. Janusza Kusocińskiego w 1955. W latach 1950–1954 siedmiokrotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych, 13 startów, pięć zwycięstw indywidualnych. Reprezentant Wybrzeża (m.in. 6 VI 1947 Wybrzeże–Pomorze 84:84, wygrana w kuli i w dysku). Rekordzista Polski w pchnięciu kulą podczas zawodów kontrolnych kadry Polski 11 V 1952 Bydgoszcz: 16,15 m – poprawił rekord Zygmunta Heljasza z 1932 roku (wówczas był to także rekord świata). Rekordzista Polski w rzucie dyskiem: 27 V 1948 podczas zawodów na stadionie Lechii we Wrzeszczu uzyskał rekordowy wynik 47,46 m, rzut jednak anulowano; w 1955 osiągnął wynik 48,77 m. Najlepsze wyniki życiowe osiągnął w wieku 41 lat: w pchnięciu kula 16.15 (25 VI 1955 Poznań), w rzucie dyskiem 48.77 (2 X 1955 Gdańsk).

Startował jeszcze w 1959, zdobywając (17 maja) brązowy medal w mistrzostwach Wybrzeża w pchnięciu kulą (14,56); był rezerwowym w pchnięciu kulą w spotkaniu Polska Północna – Litwa (10-11 X 1959), po czym zakończył czynna karierę sportową.

Od 1951 trener II klasy, w 1952 otrzymał tytuł Mistrza Sportu, w 1958 tytuł Zasłużonego Działacza Sportowego. W roku 1948 zajął drugie miejsce w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski (za Aleksym Antkiewiczem). Po zakończeniu kariery sportowej trener GKS Wybrzeże i działacz Komisji Szkoleniowej i Dyscyplinarnej Gdańskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki. Odznaczony między innymi medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955). Ciężko ranny 15 X 1969 w wypadku samochodowym pod Gniewem, zmarł tego samego dnia w Szpitalu Powiatowym w Tczewie.

Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. W 2018 przyznano mu medal "Za zasługi dla gdańskiego sportu".

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii