ŁASTAWIECKI KAZIMIERZ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Kazimierz Łastawiecki

KAZIMIERZ ŁASTAWIECKI, właściwie Kazimierz Zieliński (11 II 1934 Marianowo – 27 XI 1983 Gdańsk), aktor, reżyser, dziennikarz, dyrektor teatru. W 1956 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, przez rok asystent Mieczysława Kotlarczyka. W latach 1957–1960 aktor w Teatrze Polskim i Teatrze Nowym w Poznaniu, związany z ruchem studenckim. Występował w Teatrze Satyry przy Estradzie Satyrycznej w Poznaniu.

W okresie 1960–1965 był aktorem i reżyserem Teatru Wybrzeże. W latach 1965–1969 członek Miejskiej Rady Narodowej ( Rada Miejska). W 1967 roku zdał eksternistycznie egzamin reżyserski. Jako reżyser na scenie zawodowej zadebiutował na Scenie Kameralnej w Sopocie, gdzie zrealizował Kwiaty polskie Juliana Tuwima (luty 1962), w adaptacji Róży Ostrowskiej. W latach 1972–1979 aktor, reżyser, dyrektor i kierownik artystyczny Teatru Ziemi Gdańskiej (Teatru Dramatycznego) w Gdyni, debiutem reżyserskim w tym teatrze był Fircyk w zalotach Franciszka Zabłockiego.

Preferował repertuar polski (między innymi Stanisław Grochowiak, Lęki poranne; Wiesław Myśliwski, Ułani). Zwolennik teatru monumentalnego, swoją wizję musiał przystosować do skromnych warunków teatru (w gdyńskim Domu Rzemiosła przy ul. 10 Lutego). Zagrał wiele ról drugiego planu. Miał „doskonałą dykcję i wyrazistość gestu teatralnego”. Zagrał tytułową rolę w przedstawieniu Wielki Fryderyk Adolfa Nowaczyńskiego w Teatrze Dramatycznym w Gdyni, za którą otrzymał nagrodę teatralną w 1980 roku. Jedną z ostatnich ról była postać Dyrektora Teatru w symbolicznym spektaklu pt. Dwa teatry Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Waleriana Lachnitta, poprzedniego dyrektora tego teatru.

Jako reżyser współpracował ze scenami dramatycznymi i muzycznymi w kraju. Reżyserował gościnnie w Państwowej Operze i Filharmonii Bałtyckiej, Teatrze Muzycznym w Gdyni, w teatrach w Bydgoszczy, Olsztynie i Elblągu. Współpracował z Bałtycką Agencją Artystyczną, pisał scenariusze widowisk i monodramów dla młodzieży. W Klubie Studentów Wybrzeża Żak założył teatr Uwaga 61, gdzie był reżyserem. Jednoroczna działalność tego teatru wsparta była o teksty zaangażowane politycznie. Zrealizowano trzy premiery (nagradzane Wołanie do Mungu, Portret ludobójcy i Listy z więzień). Współpracował z Teatrem Rozmów jako reżyser dwóch spektakli (Nikita Bałmaszow według Isaaka Babla i Kondukt Bohdana Drozdowskiego). Założył i prowadził w latach 1963–1974 Teatr przy Stoliku.

W okresie 1965–1971 kierownik artystyczny i reżyser gdańskiego ośrodka telewizji, gdzie wyreżyserował 10 spektakli. Był też realizatorem teatru telewizji. W sezonie 1983–1984 objął kierownictwo literackie Teatru Muzycznego w Gdyni. Od roku 1963 przez 20 lat współpracował z „Dziennikiem Bałtyckim”, publikując felietony o problematyce politycznej, literackiej i filozoficznej, pisał o ludziach teatru i prezentował artykuły przedpremierowe. O teatrze pisał także na łamach „Liter”. Żonaty z Barbarą Kanold, publicystką, pedagogiem (wicedyrektor gdańskiej Szkoły Baletowej), autorką artykułów z dziedziny baletu, teatru i kultury oraz książek, m.in. o Janinie Jarzynównie-Sobczak (Rozmowy o tańcu, 2003), Stanisławie Michalskim, Konstantym Andrzeju Kulce i innych. HD

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii