ŁADA-STUDNICKA KRYSTYNA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Krystyna Łada-Studnicka
Krystyna Łada-Studnicka Kajak, około 1948

KRYSTYNA ŁADA-STUDNICKA (16 XI 1907 Czeladź, województwo śląskie – 14 VII 1999 Warszawa), malarka, pedagog. W latach 1926-1928 studiowała w Wolnej Szkole Malarstwa u Jerzego Fedkowicza, w 1928–1929 w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u Władysława Jarockiego, następnie do roku 1932 w warszawskiej pracowni Felicjana Kowarskiego. Od 1928 należała do grupy Pryzmat; w 1937 przebywała w Paryżu po powrocie do kraju uczyła w Wakacyjnym Ognisku Rysunkowym w Wiśniowcu (Ukraina), organizowanym przez Liceum Krzemienieckie. Podczas II wojny światowej pracowała m.in. w krakowskiej Kawiarni Artystów (Związek Polskich Artystów Plastyków); po wojnie z mężem Juliuszem Studnickim w Sopocie współorganizowała Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku ( Akademia Sztuk Pięknych). Prowadziła początkowo pracownię rysunku wieczornego oraz pracownię malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz, następnie pracownię malarstwa na Wydziale Malarstwa (1951–1970); w 1955 otrzymała tytuł profesora. W 1969 podjęła też pracę pedagogiczną w warszawskiej ASP, gdzie przeniosła się w 1970 i pracowała do 1978 roku. We własnym malarstwie, inspirując się francuskim impresjonizmem i postimpresjonizmem (m.in. sztuką Claude’a Moneta) oraz rodzimym koloryzmem (np. Zygmunta Waliszewskiego), stosowała dywizjonistyczną, wrażeniową technikę drobnych uderzeń pędzla; komponowała głównie pejzaże, przede wszystkim kaszubskie i pomorskie oraz sceny figuralne w pejzażu, rzadziej portrety. W okresie socrealizmu związana ze szkołą sopocką, próbowała w „tematycznych” pejzażach pogodzić wymogi doktryny z własną koncepcją twórczą; malowała też portrety i uczestniczyła w malowaniu zespołowej kompozycji Manifestacja pierwszomajowa 1905 roku (1951). W 2. połowie lat 50. XX wieku powróciła do poprzednich tematów, zbliżając się w przedstawieniach pejzażowych niemal do abstrakcji.

Należała do Związku Polskich Artystów Plastyków. W 1949 roku, w ramach Festiwalu Sztuk Plastycznych w Sopocie była komisarzem ekspozycji Wystawa prac artysty ludowego Nikifora ze zbiorów prywatnych dr. Andrzeja Banacha, w 1962 z Jackiem Żuławskim przygotowała ekspozycję wystawy obrazów Józefy Wnukowej. Pracowała przy tworzeniu polichromii odbudowywanych kamienic przy ulicach Długa i Długi Targ w Gdańsku oraz na Starym Mieście w Warszawie. Odznaczona między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1954). Od 1936 zamężna z Juliuszem Studnickim. EKA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii